Kašaš i Ivković su svojim životnim delom dokazali da, kada igramo jedni za druge, a ne jedni protiv drugih, pobednici postajemo svi.
Kada sport prevaziđe granice terena i postane most između naroda, nastaju priče koje traju. Ovogodišnja dodela nagrade „Ištvan Pastor“ vaterpolo legendi Zoltanu Kašašu i košarkaškom stručnjaku Stojanu Ivkoviću još jednom je potvrdila da su taktika, timski duh i sportska arena najprirodniji prostor za učvršćivanje mađarsko-srpskog prijateljstva.
Kada sport prevaziđe granice terena i postane most između naroda, nastaju priče koje traju. Ovogodišnja dodela nagrade „Ištvan Pastor“ vaterpolo legendi Zoltanu Kašašu i košarkaškom stručnjaku Stojanu Ivkoviću još jednom je potvrdila da su taktika, timski duh i sportska arena najprirodniji prostor za učvršćivanje mađarsko-srpskog prijateljstva. U vremenu kada se regionalna saradnja prečesto meri političkim deklaracijama i ekonomskim bilansima, odluka Fondacije podseća nas na to da se najtrajnije veze stvaraju tamo gde se igra otvorenog srca.
Izbor ovogodišnjih laureata nosi duboku simboliku. Zoltan Kašaš je čovek koji je pre više od dve decenije potpisao najsvetliju stranicu klupskog vaterpola na ovim prostorima, odvevši Bečej na krov Evrope. Taj uspeh nije bio samo sportski fenomen, već i primer kako zajednički rad i vizija brišu sve veštačke podele. S druge strane, Stojan Ivković je kroz svoj višegodišnji rad na klupi mađarske košarkaške reprezentacije uradio više za regionalno prepoznavanje i uvažavanje nego desetine diplomatskih nota. On je bio i ostao čovek kontinuiteta, mentor koji je srpskim i mađarskim igračima otvarao vrata, spajajući dve škole košarke u jednu uspešnu priču.
Ono što Kašaša i Ivkovića povezuje, a što je Fondacija nepogrešivo prepoznala, jeste činjenica da njih dvojica nisu samo uzimali od sporta, već su mu dali širu, društvenu dimenziju. Oni su pokazali da mađarsko-srpski odnosi nisu projekat koji se koordinira isključivo iz Beograda i Budimpešte, već živo tkivo koje raste na terenima u Subotici, Bečeju, Kečkemetu i Segedinu.
Kada su na godišnjicu smrti Ištvana Pastora u Gradskoj kući u Subotici uručena ova priznanja, postalo je jasno da nagrada koja nosi ime čoveka koji je posvetio život istorijskom pomirenju dva naroda odlazi u prave ruke. Sportski radnici nemaju diplomatske pasoše, ali njihovi rezultati imaju težinu istorijskih sporazuma. Kašaš i Ivković su svojim životnim delom dokazali da, kada igramo jedni za druge, a ne jedni protiv drugih, pobednici postajemo svi.
